# 13: Bootcampblog

Bootcampblog

Het is zover: ik heb al in tijden niet meer fatsoenlijk gesport (of telt tegen de wind in fietsen ook?), maar nu is het dan toch echt tijd om de handen weer uit de mouwen te steken. En niet alleen omdat de zomer er weer aan komt – want ieder lichaam is een prima bikinilichaam – maar vooral omdat ik gewoon weer zin heb om me lekker in het zweet te werken. Vol goede moed (en een beetje gespannen) schrijf ik me daarom in voor de bootcamp van Thalien. Heel makkelijk, gewoon via de website of app.

Van tevoren
Ik heb de hele dag op kantoor gezeten en kon niet wachten om weer naar buiten te gaan. De zon schijnt, de vogels fluiten en ik zit in mijn sportoutfit op de fiets naar FemmeGym. Ik had al wat eten meegenomen naar werk (want een goede voorbereiding is het halve werk) maar voordat ik mijn tas in een kluisje prop haal ik nog snel een energiereepje bij de balie. Aan m’n energieniveau zal het dus in ieder geval niet liggen straks.

Tijdens
Thalien neemt ons mee naar het Erasmuspark. Hier rennen we eerst met z’n zevenen een rondje om lekker op te warmen. Vervolgens zijn de losse spiergroepen aan de beurt: we springen, hurken, rekken en strekken, en mijn spieren hebben zich al in geen tijden zo soepel gevoeld. De sfeer zit er goed in en we zijn klaar voor het echte werk – tenminste dat denken we.

Halverwege de EMOM-training (Every Minute On The Minute, waarbij we push ups, dips en lunges afwisselen) beginnen mijn slappe kippenarmpjes onderhand toch een beetje te trillen. Gelukkig ben ik niet de enige die het er moeilijk mee heeft. Mijn overbuurvrouw en ik kijken elkaar aan en krijgen spontaan de slappe lach: onze gezichten zijn knalrood, we kijken uiterst geconcentreerd (oftewel: alsof je moet poepen) en bij beiden druipt het zweet al van ons voorhoofd af.

Wanneer we onze armspieren tot het uiterste hebben gepusht, is het tijd voor de benen. We doen een circuittraining waarbij we touwtjespringen, tree sits doen, step ups en scissor jumps. En voor degene met een blessure bedacht Thalien gewoon een alternatieve oefening, zodat we iedere minuut goed benutten. En ik heb het geweten ook: zo’n tree sit ziet er misschien makkelijk uit (lekker zitten tegen een boom) maar na de derde keer tree sitten gaven mijn benen het op en zakte ik als een pudding in elkaar. Terwijl ik op de grond zat zag ik toevallig nog het volgende naambordje bij de desbetreffende boom (echt waar!), geheel toepasselijk voor deze groep bikkelende dames:
Wanneer de tijd om is, joggen we compleet uitgeput en bezweet, maar ook tevreden weer terug naar de gym. Eigenlijk werkt zo’n bootcamp wel grappig: van tevoren kende ik  namelijk niemand uit de groep, maar gezamelijke training is toch een soort bondingmoment omdat we allemaal in hetzelfde schuitje zaten en samen keihard hebben gebikkeld.

Twee dag later
Mama mia, volgens mij heb ik nog nooit zoveel spierpijn gehad in mijn bovenbenen. Gisteren viel het nog mee, maar de tweede dag is natuurlijk altijd het ergste. Ik loop als een statische robot door m’n huis om zo min mogelijk spieren te hoeven bewegen.

Drie dagen later
De spierpijn is alweer grotendeels weggetrokken en ik voel me top! Ik ben mijn robotmoves van de afgelopen dagen alweer bijna vergeten en achteraf gezien was de spierpijn eigenlijk  ook wel weer fijn, omdat je dan echt het idee hebt dat je wat hebt gedaan. Spierpijn is dus gewoon een herinnering aan jezelf dat je trots mag zijn op wat je hebt gepresteerd!

Conclusie
Wat een heerlijke avond! Wanneer mag ik nog een keer?

 

CONTACT