# 25 Buitengewoon: de multiculturele podcast Fufu & Dadels toont de verhalen die zijzelf in de media misten


Welkom bij het derde artikel van Buitengewoon. In deze inclusieve serie plaats ik de schijnwerper op Nederlandse vrouwen van alle achtergronden, die vechten voor gelijkheid en inclusiviteit, inspirerende boodschappen verkondigen of gewoon heel erg gave dingen doen. Wil je iemand nomineren? Dat kan! Mail me: iris.g.bouwmeester@gmail.com.

Deze maand belde ik met Suheyla Yalçin (28) van de podcast Fufu & Dadels, die ze samen met vriendinnen Hajar Fallah (31) en Munganyende Hélène Christelle (26) creëert. Hun doel? De verhalen te vertellen die zij vroeger zelf zo in de media misten; alledaagse verhalen en onderwerpen waarin jonge vrouwen van kleur zich kunnen herkennen. 

De drie hebben verschillende achtergronden (Marokkaans, Rwandees en Turks-Armeens-Nederlands), maar zijn verbonden door hun vriendschap, diepgewortelde liefde voor Eindhoven, en hun levenservaringen als vrouw van kleur buiten de randstad. De thema’s zijn uiteenlopend: van fuckboys tot opgroeien in een AZC, en van zusterschap tot twee soorten ‘thuis’ hebben. Warmte en trots voelen bij de gedachte aan Marokko, maar ook tranen die opwellen wanneer Brabant van Guus Meeuwis klinkt. 

Maar vergis je niet, er wordt genoeg gelachen. En dat maakt het dat de maandelijkse afleveringen niet ‘zwaar’ aanvoelen, maar meer alsof jij als vierde vriendin tussen de anderen op de bank zit genesteld, genietend van hun boeiende gesprekken.

Hi Suheyla! Hoe zijn jullie met de podcast begonnen?

We deelden sowieso al vaak maatschappelijke ideeën met elkaar in onze persoonlijke Whatsappgroep en daaruit groeide de behoefte om onze gesprekken te delen met de buitenwereld – in de hoop dat meer mensen wat aan onze heling- en leerprocessen zouden hebben. 

Kort daarna raakten we in gesprek met producent Mariam El Maslouhi, een kennis van ons en één van de vrouwen achter Dipsaus. Zij vertelde ons dat ze een podcast voor en door millennials wilde maken en wij waren meteen geïnteresseerd. De rest is geschiedenis! In februari is het idee ontstaan en in mei werd de eerste aflevering gelanceerd, dus het is allemaal heel snel gegaan. 

En de titel, Fufu & Dadels, hoe kwamen jullie daarbij?
De titel is een knipoog naar het theaterstuk waardoor ons idee is ontstaan, Melk en Dadels van Daria Bukvić (oud FemmeGymmer). Dat stuk raakte ons erg diep omdat dat één van de eerste keren was dat we ons echt gerepresenteerd voelden. 

Vervolgens hebben we onze eigen twist gegeven aan de titel zodat al onze culturen worden gerepresenteerd: dadels representeerden al onze Midden-Oosterse en Turkse achtergrond, en daar hebben we fufu aan toegevoegd omdat dat een cassave-gerecht is dat in veel Afrikaanse landen gegeten wordt.

Hoe heeft de podcast jullie vriendschap beïnvloed?
Persoonlijk heeft het mijn blik nog meer verruimd. In onze laatste aflevering spraken we over zusterschap en dat altijd het idee wordt geschetst alsof dat heel makkelijk is. Er wordt een soort geromantiseerd beeld gecreëerd, je streeft er altijd naar. Terwijl ik merk dat zusterschap ook confronterend kan zijn omdat we zo’n veelzijdige groep vormen. Ik word bijvoorbeeld op straat niet veel nagekeken, maar Christelle wel vanwege haar huidskleur. En ook al wist ik al wel dat dat zo was, het doet me als vriendin pijn om haar dat te horen vertellen. Maar tegelijkertijd voel ik veel verantwoordelijkheid naar onze luisteraars en weet ik dat dit soort onderwerpen heel belangrijk zijn om te bespreken

Ook zijn we naast vriendinnen nu opeens business partners en dat maakt dingen soms ingewikkeld. Het is bijvoorbeeld best stressvol om in de groepsapp steeds te switchen van “haha, lachen” naar “trouwens, wie reageert er op die belangrijke mail?” Daarom hebben we onlangs een tweede appgroep gemaakt voor echte werkgesprekken, anders ging het veel te veel door elkaar heen. Dan zijn we het ene moment bijvoorbeeld keilang aan het dubben over iets belangrijks en daarna gaat het ineens over een date die ik gehad heb. Dan moeten we later weer helemaal terugscrollen, dus dat werkt eigenlijk niet. Dat zijn dingen waar je later pas over nadenkt.

Als we liveshows hebben gehad maak je samen ook heel lange, intensieve dagen. Dat moet je vriendschap wel aan kunnen. Maar het is echt heel leuk om samen te doen. We voelen alledrie heel sterk dat we dit willen.


Van links naar rechts: Suheyla Yalçin, Munganyende Hélène Christelle en Hajar Fallah

Jullie komen alledrie heel natuurlijk over in de podcast. Hoe komt dat?

Mariam, onze producent, zei in het begin eens tegen ons: “Na de eerste aflevering kun je beter je de hele avond niks meer plannen. Dan ben je helemaal uitgeput van dat intensieve gepraat.” Daar moesten we toen best om lachen, want als wij met z’n drieën bij elkaar komen hebben we altijd zulke lange gesprekken. We zouden wel vier podcastafleveringen kunnen opnemen op één avond met de hoeveelheid gespreksstof die wij hebben. We hebben offline dus ook zulke diepe gesprekken met elkaar en ik denk dat het daarom natuurlijk overkomt. Luisteraars zeggen wel eens: ‘Het lijkt alsof ik bij jullie op de bank zit.”

Als we eenmaal bezig zijn hebben we ook geen rem meer en dan komen de echte verhalen waar veel mensen van kleur zich in kunnen herkennen. We zijn niet de enigen die dit soort dingen meemaken, maar er zijn er maar weinig die zo’n platform hebben en zich erover kunnen uitspreken. Het gebeurd wel steeds meer: mensen die zoals ons een eigen platform creëren. Dat is mooi om te zien. Dat is de enige manier om een veelzijdig beeld te presenteren in de media. 

Sommige verhalen of onderwerpen die jullie bespreken zijn best heftig. Voelt het dan alsof je het gewoon met vriendinnen bespreekt of denk je dan ook aan alle andere mensen die het gaan horen?
Ik ben zelf erg open en transparant, en vind het ook belangrijk om te delen. Als we dan een liveshow hebben en er komen naar ons toe om hun verhaal te delen, daar doe ik het echt voor. Dat is wat ik wil bereiken. Openheid in kwetsbaarheid, eigenlijk, en ik geloof dat dat alleen kan door zelf ook kwetsbaar te zijn. 

Natuurlijk denk ik wel na over wat ik vertel, ik vertel niet alles. Als een verhaal te privé is of er zijn andere mensen bij betrokken, dan zou ik dat niet doen.

Hoe heeft de podcast jezelf beïnvloed?
Naast dat ik zakelijker ben geworden en veel over het productieproces heb geleerd, heb ik ook gemerkt dat je nooit moet opgeven. Als je een idee hebt, moet je daar gewoon voor gaan. Onze verhalen als vrouwen van kleur zijn interessant en belangrijk om te vertellen.

Waar hopen jullie over een jaar te zijn? En over vijf?

We vonden alledrie de twee liveshows heel leuk die we dit jaar deden, dus daar willen we mee door. Mensen sturen ons wel eens berichten en dat is superlief, maar ik vind het heel waardevol om  een luisteraar face-to-face te zien en hun verhaal te horen. Dus elkaar meer opzoeken offline, dat staat zeker op de planning in 2020.

Ik vind het lastiger om te zeggen waar we over vijf jaar zullen staan. Aan de ene kant vind ik het belangrijk je dromen uit te spreken, maar aan de andere kant voel ik ook een verantwoordelijkheid om ook echt te doen wat ik zeg. Niet zomaar loze dingen te zeggen. Wat ik wel zeker weet is dat we alledrie vanzelf zullen aanvoelen wanneer het tijd is om een stap in een nieuwe richting te zetten, dat moet gewoon zo groeien. En persoonlijk zou ik het heel fijn vinden als we over vijf jaar zelf jonge makers kunnen helpen, net zoals Dipsaus dat voor ons heeft gedaan. 

Bedankt, Suheyla!